دفتر مطالعات سياسي مركز پژوهش‌هاي مجلس با بيان اين مطلب كه در تحليل مقايسه‌اي حضور ايران و كشورهايي نظير هند، چين، مالزي و تركيه در سازمان‌هاي بين‌المللي، موانع بسياري در روند حضور ايران در اين سازمان‌ها با وجود همپايگي ايران و كشورهاي مذكور مشاهده مي‌شود، افزود: دليل اصلي اين مساله نبود يك رهيافت منسجم و طرح راهبردي كلان براي تحقق اين موضوع است. در اين زمينه مقايسه سياست‌هاي اجرايي ايران، تركيه و اسرائيل براي عضويت غيردائم در شوراي امنيت سازمان ملل، ضرورت اتخاذ رويكردي منسجم و بلندمدت در اين عرصه و تلاش براي تحقق آن آشكار مي‌شود، زيرا تركيه توانسته است با رايزني گسترده از طريق نمايندگان ويژه وزارت خارجه خود در كشورهاي مختلف و تبيين مواضع خود در ارتباط با مسائل چالش‌برانگيز سياست خارجي‌اش (مانند مساله قبرس)، موافقت‌ كشورهاي مختلف را براي عضويت در اين شورا به دست آورد، اين در حالي است كه ايران در كسب موافقت اين كشورها بدين منظور ناكام مانده است.

از سوي ديگر تلاش اسرائيل از سال 2005 براي عضويت غيردائم در شوراي امنيت در سال 2019 - 2020 نيز نشان دهنده رويكرد بلندمدت و منسجم آن رژيم براي افزايش نفوذ خود در سازمان‌هاي بين‌المللي است و بر اين اساس ايران نيز بايد به دنبال برنامه‌اي راهبردي و منسجم براي افزايش حضور در سازمان‌هاي منطقه‌اي و بين‌المللي باشد و اولين گام موثر در اين زمينه مي‌تواند تدوين برنامه‌اي عملياتي براي دوره عضويت 9 ساله ايران در تروئيكاي عدم تعهد و سپس دوره رياست ايران در اين سازمان در سال‌هاي 2012 تا 2015 يا رياست بر گروه هشت باشد.