به گزارش ایرنا، این روزنامه امروز دوشنبه در مقاله ای با عنوان ˈخوابهای ناپلئونی فرانسهˈ به قلم خانم ˈنازنین ارمنیانˈ(امیریان) نویسنده ایرانی مقیم بارسلونا نوشت: از همراهی با سربازان متحدانش در تهاجم به عراق، افغانستان و یوگسلاوی گرفته تا تهاجم به تنهایی و تحت پرچم ناتو به ساحل عاج (مهمترین صادرکننده کاکائو، روغن نارگیل و دارای نفت فراوان)، مالی (اورانیوم، لیتیوم، طلا و نفت) یا لیبی (دارنده بزرگترین ذخایر نفت در آفریقا) و نیز آماده شدن برای پرتاب بمب و موشک هایش روی خانه های مردم ناامید سوریه همگی حکایت از آن دارد که فرانسه به سیاست خارجی خود تکانی داده است.

پوبلیکو افزود: در دقیقه 90 مذاکرات ژنو میان ایران و گروه 1 + 5 و درست زمانی که قرار بود نخستن فصل توافق قرن اعلام شود ، ناگهان ˈلوران فابیوسˈ وزیر خارجه فرانسه برای برهم زدن آن ظاهر می شود و ادعا می کند که ˈامتیازات بیش از حدیˈ به ایران داده می شود.

روزنامه اسپانیایی، اینکه یک توافق باید به معنای آسیب دیدن طرف مقابل باشد را عادت بد قدرتهای بزرگ خواند و با اشاره به واکنش جان کری وزیر خارجه امریکا در باره رفتار فرانسه تصریح کرد: این همان فرانسه ای است که در سال 1979 میلادی با صدام حسین عراق و با وجود مخالفت دوستان اسراییلی اش، توافق کرد یک راکتور هسته ای در آن کشور بسازد چون میلیونها دلار در کار بود.

امیریان یادآور شد: تاسیسات هسته ای عراق دو سال بعد از سوی اسراییل بمباران شد که تنها کشور اتمی منطقه است و به همان اندازه چین، - حدود 400 – بمب اتمی دارد. اما این عدد نیز فقط یک تخمین است چون اسراییل اجازه هیچگونه بازرسی از تاسیسات اتمی اش را نمی دهد و هیچ سازمان بین المللی نیز از او چنین چیزی را نمی خواهد.

رژیم اسراییل، ˈمردخای وانونوˈ دانشمند خود را فقط به دلیل فاش کردن این اطلاعات شکنجه و زندانی کرد.

این روزنامه تصریح کرد: اینکه فرانسه به سخنگوی اسراییل در نشست سران تبدیل شد، سیاست خارجی پاریس را در سال های اخیر توضیح نمی دهد همانطور که در مساله هسته ای ایران نیز متهم به بر هم زدن اجماع اتحادیه اروپا شده؛ جایی که با انگلیس و آلمان به رویارویی برخاسته است، همان دو کشوری که که در تابستان گذشته نیز با هوسبازیهای پاریس برای حمله به سوریه مخالفت کردند و حالا هم از توافق با ایران برای دستیابی به یک خروج دیپلماتیک از این درگیری پشتیبانی می کنند.

پوبلیکو با اشاره به این که فرانسوا اولاند هفته جاری با لشکری از وزیران، صاحبان شرکتهای اقتصادی و تجاری و هنرمندان به فلسطین اشغالی رفته است تا بگوید بهترین دوست اسراییل در جهان است.

اولاند همچنین بخاطر این کار، حتی برنامه کاری خود را تغییر داده است، در آنجا از هر تریبونی که بیابد استفاده می کند تا ایران را محکوم کند و همه گزینه ها را روی میز بگذارد تا نتانیاهو خوشحال باشد و در همین راستا، برنامه هسته ای ایران را بزرگترین تهدید برای صلح جهانی و حتی همه اجرام کیهانی معرفی می کند.

به عقیده این روزنامه، برای فرانسه، احیای نفوذ خود در خاورمیانه یک اولویت است و در همین راستا، طرح یک ˈاتحادیه مدیترانه ایˈ اقتصادی و استراتژیک زیر چتر خود را با حضور سوریه و لبنان (پس از تسلط بر آنها) در سر می پروراند و برای همین، علاقه دارد سلطه نظامی خود را با فشار دکمه شروع جنگهایی که به تنهایی یا با همتایانش در جهان به راه خواهند انداخت، به نمایش بگذارد.

امیریان خاطرنشان کرد: با این حال، چه اسراییل و چه عربستان سعودی نباید زیادی هیجان زده شوند چون انگیزه های واقعی جنگ طلبی فرانسه عشق به آنها نیست که ادعای آن را دارد بلکه تامین منافع خویش است.

وی نیات واقعی کاخ الیزه در مخالفت با ایران را چنین برشمرد:

* ایفای یک نقش مهمتر در مسائل جهانی در برابر افول امریکا و توسعه حوزه نفوذ خود در منطقه ای از دنیا که ایران حریف اصلی آن است و مانع تسلط فرانسه بر سوریه و لبنان می شود. در چنین شرایطی، تصویری که حسن روحانی ارایه می کند به طرحهای پاریس لطمه می زند.

* جمع آوری میوه های بذر دشمنی میان کشورهای منطقه،به عنوان مثال عربستان سعودی اصلی ترین خریدار سلاحهای فرانسوی است. علاوه بر آن، در ازای یک قرارداد نظامی به ارزش یک میلیارد یورو با ریاض، پاریس وعده داده است ایران را مهار کند.

سعودیها نیز سرمایه گذاری های عظیمی در بخشهایی همچون کشاورزی و دفاع فرانسه دارند و در صورتی که عربستان از این طریق اهدافش را بدست نیاورد، عربها همواره می توانند اقداماتی همچون سوزاندن هزاران خودرو در حومه پاریس و به جریان انداختن نوعی شورش در قلب اروپا را ساماندهی کنند.

در همین راستا، عربستان سعودی به جایی رسید که پوتین را به استفاده از چچن ها در بازیهای المپیک زمستانی روسها تهدید کرد، فقط به این خاطر که دست از حمایت از بشار اسد بردارد.

* اکنون که روابط بین واشنگتن و ریاض – تل آویو در بدترین زمان است، حالا نوبت فرصت طلبی فرانسه است.

* اولاند احساس می کند با توافقات قبلی دوجانبه بین ایران و امریکا ، فرانسه نادیده گرفته شده است. او می خواهد اوباما را هیچ بشمارد، بویژه آنکه هنوز از زخم ناشی از بحران سوریه در آگوست گذشته رها نشده است و حالا هم اوباما می کوشد با دستیابی به توافق به عنوان رییس جمهوری معرفی شود که از یک ایران هسته ای جلوگیری کرد.

* امریکا طرح فرانسه را برای حمله به سوریه در ماه آگوست گذشته خنثی کرد. به همین دلیل، این یک جنگ شخصی بر سر رهبری مسائل بین المللی است هرچند به بهای به خطرانداختن صلح تمام شود.

* شاید دولت فرانسه فکر می کند با افزایش لحن جنگ طلبی اش، می تواند از سقوط خود به دلیل افول فزاینده شهرت خویش جلوگیری کند.

امیریان در ادامه این مقاله به پیمان دفاعی فین کن اشتاین میان ناپلئون و پادشاه وقت ایران در سال 1907 اشاره کرد که طبق آن، در قبال حمایت ایران از حمله فرانسه به هند که تحت سلطه انگلیسی ها بود، فرانسه از تمامیت ارضی ایران در برابر روسیه دفاع می کرد، اما سرانجام فرانسه به ایران خیانت کرد و با امضای پیمان ˈتیلسیتˈ با روس ها علیه ترک ها و انگلیسی ها اجازه داد تا اسلاوها گرجستان را که در آن زمان متعلق به ایران بود، جدا کنند.

به عقیده وی، در صورتی که توافق با ایران صورت نگیرد، با توجه به ناتوانی واقعی امریکا برای حمله به ایران، حالت ˈجنگ دائمیˈ در منطقه سایه خواهد افکند و سیاست خطرناک مهار ایران، دولت روحانی را در برابر بخش های جنگ طلب تضعیف خواهد کرد.

همین گرایش در امریکا، اسراییل و دیگر کشورهای منطقه نیز تقویت خواهد شد.

نویسنده روزنامه اسپانیایی تصریح کرد: با این وجود و با توجه به ضعف شخصیتی اوباما که حتی قادر به بستن گوانتانامو نشد، سوال این است که آیا او در این نبرد نیز عقب نشینی خواهد کرد.

وی گفت: سوال دیگر این است که چگونه رهبران و هواداران یک حزب نظیر فرانسه که خود را سوسیالیست می خوانند می توانند به مروجان تهاجمات امپریالیستی در جهان علیه ملتهای ضعیف تر تبدیل شوند و در عین حال، خود را سوسیالیست بخوانند.